بررسی تنوع ژنتیکی جمعیت‌های اسپرس زراعی (Onobrychis sativa) توسط پروتئین‌های ذخیره‌ای بذر و بررسی ارتباط آن با عوامل اکولوژیکی

نوع مقاله: مقاله علمی - پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار، بانک ژن منابع طبیعی ایران، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، تهران

2 کارشناس‌ارشد، بیوتکنولوژی، دانشگاه پیام نور کرج، مرکز تهران

3 استاد، بانک ژن منابع طبیعی ایران، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، تهران

4 استاد، دانشگاه پیام نور کرج، تهران

چکیده

اسپرس  (Onobrychis sativa)از لگوم‌های علوفه‌ای مهم در مراتع ایران است. بدلیل زمان‌بر بودن فرایند اصلاح آن، استفاده از ارقام جدید اساساً محدود به واردات ارقام خارجی می‌شود. در این تحقیق الگوی پروتئینی 110 ژنوتیپ از 11 جمعیت برای تعیین میزان تنوع ژنتیکی مورد بررسی قرار گرفت. براساس نتایج SDS-PAGE، 46 باند قابل تکثیر، پپتید پروتئینی، برای مطالعه تنوع ژنتیکی ثبت گردید. نسبت تعداد باندهای پلی‌مورف نسبت به تعداد کل باندها از 182/0 تا 284/0 با میانگین 233/0 متغیر بود. SDS-PAGE پروتئین‌های بذر تنوع درون و میان جمعیتی بالایی را نشان دادند که تمایز مشخصی بر اساس منشأ و رویشگاه نشان ندادند. همبستگی بین ماتریس فاصله‌های ژنتیکی و جغرافیایی به وسیله آزمون مانتل ثابت نشد و ضریب همبستگی بین آنها از نظر آماری معنی‌دار نگردید. این مسئله نیز نشان‌دهنده عدم وجود شیب محیطی در گوناگونی پروتئین‌های ذخیره‌ای بذر است. بنابراین در برنامه‌های اصلاحی اسپرس باید تنوع ژنتیکی ارقام اسپرس با استفاده از والدین مختلف افزایش یابد. افزایش اساس ژنتیکی برای اصلاح اسپرس می‌تواند بوسیله کاربرد سیستماتیکی ژرم‌پلاسم که الگوی پروتئینی متفاوتی داشته و ویژگی‌های کمی بهتری دارند حاصل شود.

کلیدواژه‌ها